تولدم مبارک

سلام من ساینارم

امروز وارد ۱۸ سالگی شدم

من خیلی خوشحالم و دوست داشتم این خوشحالی

 رو با شما قسمت کنم

یاد یار

از یاد تو غافل نشدم، یادم باش

بی یاد تو عاشق نشدم، یادم باش

با لطف تو، بودن من معنی شد

بی لطف تو من هیچ شوم، یادم باش

                             عشق ابدی

پیرمردی صبح زود از خانه اش بیرون آمد. پیاده رو در دست

تعمیر بود به همین خاطر در خیابان شروع به راه رفتن کرد که

 ناگهان یک ماشین به او زد. مرد به زمین افتاد. مردم دورش

 جمع شدند و او را به بیمارستان رساندند.

پس از پانسمان زخم ها، پرستاران به او گفتند که آماده

عکس برداری از استخوانها بشود. پیر مرد در فکر فرو رفت.

 سپس بلند شد و لنگ لنگان به سمت در رفت و در همان حال گفت:

 که عجله دارد و نیازی به عکسبرداری نیست. پرستاران سعی در

 قانع کردن او داشتند ولی موفق نشدند. برای همین از او دلیل

عجله اش را پرسیدند؟

پیرمرد گفت: زنم در خانه سالمندان است. من هر صبح به

آن جا می روم و صبحانه را با او می خورم. نمی خواهم دیر شود!

 پرستاری به او گفت: شما نگران نباشید. ما به او خبر می دهیم

 که امروز دیرتر می رسید.

پیرمرد جواب داد: متاسفم او بیماری فراموشی دارد و متوجه

 چیزی نخواهد شد و حتی مرا هم نمی شناسد.

پرستارها با تعجب پرسیدند: پس چرا هر روز صبح برای

 صرف صبحانه پیش او می روید

 در حالی که شما را نمی شناسد؟

 پیر مرد با صدای غمگین و آرام گفت:

 اما من که میدانم او چه کسی است.

برای تو

گاه گاهی که هوای حوصله ام ابریست و دلم پر از

شوق گریستن، یاد مهربانی ات بغض نشکسته ام را

را دلداری می دهد، من از تو می گویم و می نویسم و

 پر می شوم از عشق تو می آیی و می نشینی و می بری

 همه غصه های دلم را.

بمان برای همیشه کنج ویرانه ی دل من.  

وقتی تو رفتی

بعد از رفتنت خواستم دیگر هیچ نگویم چون تنها تو لایق کلام های

 عاشقانه ام بودی اما این آخرین کلام من است برای بدرقه ات.

بدرقه تو از افکار چند ساله ام. وقتی تو رفتی شعرها بی معنا شد

 احساس ها دروغ می گفتنند دیگر همه چیز بی پروا شده بود.

 وقتی تو رفتی آلاله ها به خواب رفتند و گلزار زندگی به پاییزی

 دردناک تبدیل شد. وقتی تو رفتی اشکهایم مرا غرق کردند و

 تمام آرزوها با رفتنت، مردند من مانده ام بی کس و تنها و

عشقی که در قلبم مرده بود.

نمی دانم چه وقت طلوع خواهی کرد.

 چه وقت آرامش سبز برقرار خواهد شد

 و در آن لحظۀ بهشتی چه گلی غنچه خواهد داد.

              کاش آسمان درد کویر را می فهمید و اشک های خود

               را نثار گونه های ترک خوردۀ او می کرد.

              کاش واژۀ حقییقت با لب ما صمیمی بود آن قدر که

               برای بیانش به شهامت نیازی نبود.

              کاش دل ها این قدر خالص بودند که دعای ما قبل

               از پایین آمدن دستهایمان مستجاب می شد.

که همه احساسات روی آن زندگی می کردند: شادی،غم، غرور و از جمله عشق.

روزی به احساسات اعلام شد که جزیره عشق در شرف غرق شدن است. همه سوار بر قایق ها از آنجا فرار کردند، به جز عشق. عشق، تنها احسا  سی بود که روی جزیره باقی ماند. عشق می خواست تاآخرین لحظه ممکن در آنجا بماند. وقتی جزیره تقریباغرق شد، عشق تصمیم گرفت کمک بخواهد. ثروت سوار بر قایقی با شکوه و مجلل از کنار عشق می گذشت. عشق از او پرسید: ای ثروت، مرا همراه خود می بری ؟ نجاتم می دهی ؟ ثروت پاسخ داد: نه نمی توانم. در قایق من ،  یک عالمه طلا و نقره وجود دارد . جایی برای تو درقایق من نیست . پس عشق  تصمیم گرفت از غرور کمک بخواهد که با کشتی زیبایی از کنارش می گذشت . «عشق پرسید : ای غرور، لطفا کمکم کن، ای عشق نمی توانم کمکت کنم. چون توسراپا خیس هستی و کشتی ام را خراب می کنی. این مرتبه، غم از کنار عشق می گذشت. عشق از او پرسید: ای غم، بگذار همراهت شوم. غم پاسخ داد: اوه... عشق آن قدر غمگین هستم که باید تنها باشم. شادی از کنار عشق می گذشت ولی او هم آنقدر خوشحال بود که وقتی عشق از او کمک خواست اصلا صدایش را نشنید. ناگهان صدایی به گوش عشق رسید: ای عشق، بیا. من کمکت می کنم و تو را همراه خود می برم. صدایی بزرگ و سالخورده به نظر می رسید. عشق که بسیارخوشحال شده بود، حتی یادش رفته بود که بپرسد به کجا می روند وقتی وارد خشکی شدند، صاحب صدا به راه خود رفت و ازعشق جدا شد. عشق که خود را مدیون ناجی اش می دانست از آگاهی پرسید: چه کسی  کمکم کرد و مرا نجات داد؟ آگاهی پاسخ داد: زمان به تو کمک کرد. عشق با تعجب پرسید: زمان ؟  ولی چرا زمان به من کمک کرد؟

آگاهی لبخند متفکرانه و خردمندانه زد و پاسخ داد: چون فقط زمان می تواند قدر و ارزش عشق را درک کند.

دید مجنون را یکی صحرا نورد

درمیان بادیه بنشسته فرد

صفحه ای از خاک، انگشتان قلم

می نویسد نام لیلی دم به دم

گفت ای مجنون شیدا چیست این

بهر که نامه نویسی کیست این

گفت مشق نام لیلی می کنم

خاطر خود را تسلی می کنم

چون میسر نیست من را کام او

عشق بازی می کنم با نام او

نشود فاش کسی آنچه میان من و توست

تا اشارات نظر نامه رسان من و توست

گوش کن، با لب خاموش سخن می گویم

پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید

حالیا چشم جهانی نگران من و توست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش ارنه

ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست

این همه قصه فردوس تمنای بهشت

گفت و گویی خیالی زجهان من و توست

نقش ما گو ننگارند به دیباچه عقل

هر کجا نامۀ عشق است، نشان من و توست

سایه زآتشکدۀ ماست فروغ مه و مهر

وه از این آتش روشن که به جان من و توست

وز بستر عافیت برون خواهم خفت

باور نکنی خیال خود را بفرست

تا در نگرد که بی تو چون خواهم خفت

نی قصه ی آن شمع چگل بتوان گفت

نی حال دل سوخته دل بتوان گفت

غم در دل تنگ من از آنست که نیست

یک دوست که با او غم دل بتوان گفت

من که از آتش دل چون خم می در جوشم

مهر بر لب زده خون می خورم و خاموشم

قصد جانست طمع در لب جانان کردن

تو مرا بین که درین کار به جان می کوشم